و حسین (ع) چون بر زمین افتاد... چشمه عشق افلاکی، از خاک جوشیده و زمین و زمان در هم پیچید...

زمان بر مدار عاشورا و زمین بر گرد کربلا، به طواف آمدند...

و از آن روز هر لحظه عاشورا شد و هر جا کربلا...!!
 

من... آن کسم که دستانم به سر انگشت شاخه ی هیچ آرزویی نرسیده است...

من... در هیچ کجای قصه هیچ کس نیستم...

من... گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است...!!
 

من و شب و چراغ و فال و حضرت حافظ...

گفت: امشب هم نمی آیی...!

چراغ خاموش، کتاب بسته، رویای شیرین تو...!!
 

گلی را که دیروز...

به دیدار من هدیه آوردی ای دوست...

دور از رخ نازنین تو امروز پژمرد...!!
 

به تو عادت دارم...

مثل پروانه به شمع ، مثل عابد به عبادت...

و تو هر لحظه که از من دوری ، من به ویرانگری فاصله ها می اندیشم...!!
 

قصه از حنجره ایست که گره خورده به بغض... صحبت از خاطره ایست که نشسته لب حوض...

یک طرف خاطره ها، یک طرف پنجره ها، در همه آوازها، حرف آخر زیباست...

آخرین حرف تو چیست که به آن تکیه کنم...!؟

حرف بیداری ماهی، دریاست... حرف من ، حرف من دیدن پرواز تو در فرداهاست...!!
 

بهترین هدیه برایم سبدی بود در آن شاخه ای از گل یاس که تو از باغ دلت به تمنای نگاهی چیدی...؛

کاش کسی یا که کسانی همه میدانستند...

که آن شاخه گل یاس ریشه در عمق وجودم دارد...!!
 

سحرگاهان که شبنم آیتی از پاک بودن را به گلها هدیه می بخشید...

به آن محراب پاکش آرزو کردم برایت:

خوب دیدن، خوب بودن و خوب ماندن را...!!